Witte Donderdag

Post date: May 15, 2014 6:44:26 AM

Witte Donderdag

Zalige Titus Brandsmaparochie

17 april 2014

Johannes 13, 1-15 Vandaag staan vier woorden centraal die ons Jezus beter doen leren kennen. In deze woorden komen als het ware allerlei draden vanuit zijn leven bij elkaar en worden deze aaneengeknoopt. Zo bieden ze ons houvast bij wat er (tot vandaag aan toe) te gebeuren staat als dadelijk het Cenakel wordt verlaten. Deze vier woorden zijn: ontvangen, danken, breken en geven. Het zijn de vier kernhandelingen bij het Laatste Avondmaal. Het zijn de vier kernhandelingen die elke eucharistieviering sindsdien typeren. Het zijn de vier kernhandelingen die vandaag door Jezus worden voorgedaan en voorgehouden. We kunnen er heel Jezus leven in herkennen:

Ontvangen: Jezus leefde van wat Hij ontving. Maar ook ontving Hij ons als medemensen, als broeders en zusters, bij zijn Menswording.

Danken: dank is de uitdrukking van het aanvaarden van Gods liefde. Het is een uitdrukkingsvorm van gebed, dat Jezus’ leven typeerde.

Breken: Jezus koos niet voor zichzelf, maar voor de liefde tot God en de mensen. Zo stelt het zich als een vraag aan ieder van ons. Breken we met ons egocentrisme om werkelijk vruchtbaar te worden – tot leven te komen?

Geven: Jezus gaf zijn boodschap in woord en daad, zijn aanwezigheid en voorbeeld, tenslotte zijn leven.

Jezus vroeg daar in het Cenakel nadrukkelijk Hem na te doen: ontvangen, danken, breken en geven. Elke eucharistieviering doen we aldus en vindt er een uitwisseling van gaven plaats. We geven aan de Heer wat we van Hem ontvingen. Wij ontvangen wat wij Hem gaven, maar dan als het beste wat Hij ons geven kan: zijn eigen leven. Daartussen zit het danken en breken. Onze dank voor al zijn goedheid. Het is de Heer die zich voor ons breekt opdat wij geheeld worden als personen en als gemeenschap.

Zo bezien is het wel merkwaardig dat de evangelielezing vandaag helemaal niet handelt over het Laatste Avondmaal, althans niet over brood en wijn. Centraal staat de voetwassing. Kardinaal Danneels weet daar een antwoord op. Hij schrijft dat de voetwassing gezien kan worden als een röntgenfoto van de eucharistie. Een foto die ons helpt er doorheen te zien. Om te zien wat het stevigheid, inhoud en vorm geeft. Wat we zien is dienstbetoon op een pure, onthutsende, werkelijk ongerijmde manier. Jezus verricht namelijk een slavendienst.

Wat we zien wanneer we door de eucharistie heenkijken, dienen we ook te zien als we net zo’n blik op onze kerk, onze parochie werpen. Echte menselijke liefdesdienst dient zich zo te tonen als het geraamte van zowel onze gemeenschap als ons individueel geloofsleven. Het dient ons geestelijk leven te kenmerken en te vormen. Zonder dat zijn we namelijk als weekdieren, zonder ruggengraat en bovendien koudbloedig.

Heel ons leven dient doordrenkt te zijn van de noodzaak dienstbetoon te betrachten. En dan niet omdat het moet, maar omdat de liefde van God ons daartoe innerlijk beweegt. Om dezelfde reden, kortom, als wat Jezus bewoog en waarom Hij bereid was het kruis op te nemen. Om hetgeen Hij vandaag nog eens onderstreepte met vier kernachtige woorden: ontvangen, danken, breken en geven.