Kerstnacht 2015

Post date: Dec 29, 2015 1:01:58 PM

1.

Wanneer je wat leuks beleeft, dan is het heel gewoon geworden om dat vast te leggen. Vroeger moest je daar een camera voor meezeulen en die dan aan een ander toevertrouwen indien je ook zelf in beeld wilde komen. Nu is dat anders. Tegenwoordig maken we selfies, al of niet met behulp van een selfiestick.

Nu is deze gebeurtenis vanavond voor mij best bijzonder. Zo vaak heb ik de kerk niet vol. Als u me dus niet kwalijk neemt (selfie maken).

2.

Eigenlijk is zo’n selfie een interessant fenomeen. Helemaal als we ook nog de gewoonte hebben onze producties te delen op bijvoorbeeld Facebook. Je kunt de selfie zien als het ultieme symptoom van een doorgeschoten individualistische samenleving, waarin iedereen zijn eigen hoofdrol speelt en alles en iedereen om de eigen persoon draait. Je kunt de selfie echter ook benaderen vanuit een wat meer sociale optiek. De selfie doet op een uitvergrote en selectieve manier iets, wat we eigenlijk voortdurend doen te midden van onze medemensen: onszelf laten zien in relatie tot de ander en de omgeving waarin we verkeren. De selfie laat zien met wie we waar gezien willen worden. En in die zin verraadt de selfie onze persoonlijkheid, ons karakter, onze identiteit. Zet maar eens een reeks selfies van eigen hand naast elkaar en je ziet hoeveel je eigenlijk prijsgeeft van jezelf.

3.

Juist die tweede benadering kan ons helpen nog eens de betekenis van kerst voor ogen te nemen. Als we het getuigenis van de H. Schrift en daarmee ook het getuigenis van onze Kerk serieus nemen, dan zou je – uiteraard met de nodige mitsen en maren – kunnen zeggen dat Jezus een selfie is van God. We vieren immers kerst niet als een leuk verjaardagsfeestje, maar als dankbare herdenking van de menswording van God. Jezus is de Immanuel: God met ons. Wie God wil leren kennen kijkt daarom het beste naar Jezus.

4.

Als Jezus een selfie is van God, dan wil dat ook zeggen dat God graag met ons gezien wil worden. En dat dan ook nog eens hier en nu in deze wereld. God had kunnen overwegen te wachten tot we bij Hem in de hemel zijn. Zulks zou ongetwijfeld een mooier aanblik hebben geboden. Maar daar is de keuze niet op gevallen. God wil hier en nu met ons gezien worden. Ondanks de miskleunen die we zelf als mensen regelmatig maken, ondanks de puinhoop die we hier en daar van deze aarde hebben weten te maken: Gods liefde is zo groot, Hij wil met ons gezien worden.

Kerst is alleen al daarom een feest van hoop. Als God mens wordt, als Hij met ons gezien wil worden, kan het nooit zo erg zijn dat Hij er geen perspectief meer in ziet. Als God met ons wil zijn, is er sowieso toekomst. Ook al kan dat er heel anders uitzien, dan wij kunnen of durven denken.

5.

God wil met ons gezien worden. Dan rijst wel de vraag of wij ook met Hem gezien willen worden. Zodat wij niet alleen deel mogen zijn van Gods fotoalbum, van zijn leven, maar Hij ook van ons fotoalbum, onze tijdlijn, ons leven. Willen wij wel een selfie maken met God? Zodat Hij ook iets gaat zeggen over ons leven, onze persoonlijkheid, onze identiteit.

Alleen als we onszelf verbinden aan Hem, kunnen we het licht, de hoop en de liefde van kerst de wereld indragen. Anderen doen delen in dat licht, die hoop en die liefde.

6.

De foto die we aan het begin maakten was daarom belangrijk. Het was niet (nauwelijks) een truckje om even uw aandacht te krijgen. Het was ook niet bedoeld voor mijn Facebookpagina om bij collega’s te kunnen opscheppen over hoeveel mensen ik in de kerk had. Nee, het is een foto van de hier verzamelde kerkgemeenschap waar u en ik deel van uitmaken. Die kerkgemeenschap wordt niet voor niets wel aangeduid als Lichaam van Christus. We zullen dat dadelijk beamen tijdens de eucharistie. Tijdens de communie zegt u amen op de aanzegging: ‘Lichaam van Christus’. Die foto is daarmee een selfie van Christus. Wij samen zijn het lichaam van Christus, zijn handen en voeten. Wij zijn ook zijn stem. Zodat iedereen het ook van ons mag horen: God wil graag met ons gezien worden, hier en nu. Met iedere mens. Ook met jou.