2e kerstdag: H. diaken Stefanus, martelaar

Post date: Dec 29, 2015 2:00:34 PM

Handelingen 6, 8-10+54-60

Matheus 10. 17-22

1.

Het kerstfeest zoals wij dat vieren kent verschillende lagen. Er is de oude laag van het midwinterfeest wat verband houdt met de zonnewende. De dagen lengen weer, het licht breekt steeds ruimer baan. Er is zeker tegenwoordig de laag van het familiefeest, wat zich welhaast als een onoverkomelijke verplichting aandient en – volgens de regels van het ritueel - gepaard gaat met meer dan gewone luxe aan tafel. En dan kunnen personen of families ook nog persoonlijke betekenislagen aan kerst verbinden. Bijvoorbeeld wanneer deze dagen samenvallen met het moment dat er afscheid moest worden genomen van een dierbare. Voor ons als christenen is een wezenlijk element natuurlijk het feest om de menswording van God.

Al deze lagen kunnen prima naast elkaar bestaan en elkaar zelfs positief beïnvloeden. Het is echter ook denkbaar dat het een wat teveel ondergesneeuwd raakt door het ander. Het overwegen van de martelaar Stefanus kan ons helpen erbij stil te staan hoe wij die verschillende betekenislagen van het tegenwoordige kerstfeest beleven.

2.

We leven in de gelukkige omstandigheid nog tamelijk vanzelfsprekend het kerstfeest te mogen vieren zoals we het willen. Dat is lang niet overal op aarde zo. Het christelijk geloof is nog altijd de meest vervolgde godsdienst, zo heb ik me laten vertellen (meest vervolgd is niet hetzelfde als de enige vervolgde godsdienst). Er zijn broeders en zusters die te vrezen hebben wanneer ze de christelijke dimensie van het kerstfeest uitdrukking willen geven.

Wij zouden misschien de vraag moeten stellen of we eigenlijk wel toekomen aan het bewust vormgeven van de christelijke betekenislaag van het in onze samenleving gangbare kerstfeest.

3.

Er kunnen grosso mode drie redenen zijn waarom we als christenen met ons kerstfeest niet zo opvallen en daarom ook niets te vrezen hebben. Als eerste is het mogelijk dat onze samenleving zo volkomen christelijk is, dat het niet meer contrasteert met wat anderen doen. De tweede mogelijkheid is dat onze samenleving zo onverschillig is geworden dat het werkelijk niemand ook maar wat uitmaakt hoe we onze feesten waarom vieren. De derde mogelijkheid betreft onszelf. Misschien zijn we wel zo in de grotere samenleving opgegaan, dat we geen verschil meer maken. Vermoedelijk hebben we in realiteit te maken met een of andere mengvorm van deze drie redenen.

4.

We zijn als christenen niet geroepen om per se en altijd een tegencultuur te vormen. Onze zending is het om het evangelie de wereld in te dragen met woorden en daden die spreken van Gods liefde en trouw. We zijn geroepen om daar waar onrecht heerst niet te zwijgen, waar menselijke waardigheid niet wordt eerbiedigt dit aan te kaarten. En waar de schepping wordt geschonden het er niet zomaar bij te laten. Niet alleen in woorden, maar ook door de manier waarop we leven getuigend van onze diepste overtuigingen.

5.

We zijn, anders gezegd, geroepen om het zout der aarde te zijn. En dat altijd op een smaakvolle wijze. Onze opdracht is het niet om de gehele maaltijd te bederven. Al realiseren we ons best, dat ook dan niet iedereen altijd de spreekwoordelijke maaltijd zal lusten. Dat zal ons echter niet stoppen er van te genieten. Ook niet om het anderen gastvrij te blijven aanbieden. Ook al weten we dat het om voedsel gaat dat je in veel gevallen moet leren eten.